nie jesteś zalogowany
Zaloguj się

Program szkolenia

Zasadnicze punkty Programu Simontona

Plan zajęć:

  1. Wprowadzenie i przegląd programu.
  2. Pomoc w kryzysie emocjonalnym – Rola przekonań w zdrowieniu
  3. Wyobraźnia w zdrowieniu
  4. Nadzieja, wiara, poczucie sensu, wewnętrzna mądrość i duchowość
  5. Stres, korzysci wtórne i znaczenie choroby
  6. Dwu-letni plan zdrowienia
  7. Wsparcie i komunikacja
  8. Rola naszych przekonań o śmierci lub nawrocie choroby
  9. Rola zabawy w zdrowieniu
  10. Jak sobie radzić między sesjami i po zakonczonej terapii


I. Wprowadzenie i przegląd programu.

  1. Historia medycyny ciała i duszy oraz Programu Simontona.
  2. Naukowe podstawy Programu Simontona.
  3. Podstawowe cechy terapii w Programie Simontona:
    1. Szacunek dla indywidualnych ograniczeń każdego z nas (fizycznych, umysłowych, emocjonalnych i duchowych)
    2. Skupienie na jakości życia.
    3. Odkrywanie tego, co jest z nami „w porządku”, a nie skupianie się na tym, co jest „nie w porządku.”
    4. Emocje wpływają na procesy zdrowienia.
    5. Droga do zdrowia dla każdego z nas może być zupełnie inna.
  4. Powrót do zdrowia, jako powrót do naszej natury, kierowany przez odczuwanie radości, poczucia głębokiego spełnienia oraz sensu życia.
  5. Zmiana przekonań na zdrowsze bez narzucania innym własnych przekonań.
  6. Podjęcie świadomej decyzji: „Zrobię wszystko, co rozumiem, że mam do zrobienia, by wspierać proces zdrowienia.”
  7. Wprowadzenie do medytacji. Medytacja definiowana jako: celowe i świadome utrzymywanie specjalnego stanu umysłu (np. skupianie się na zdrowych myślach czy wyobrażeniach).


II. Rola przekonań w zdrowieniu i pomoc w kryzysie emocjonalnym

  1. Racjonalna Terapia Zachowania Maultsby’ego, jako poznawczo-behawioralny model samopomocy stosowany w Programie Simontona. RTZ jest stosowana jako uzupełnienie (a nie zamiast) tego, co pacjent dotychczas robi, by skutecznie radzić sobie z cierpieniem emocjonalnym .
  2. To nie fakty wywołują nasze emocje (jak: lęk, radość, przygnębienie itp.), ale nasze myśli, przekonania (i postawy) o tych faktach .
  3. Cierpienie emocjonalne, jako najczęstsza przeszkoda we wprowadzaniu radości, głebokiej satysfakcji oraz poczucia spełnienia i sensu życia .
  4. Niezdrowe przekonania, jako źródło cierpienia emocjonalnego .
  5. Pięć Zasad Zdrowego Myślenia, jako skuteczna metoda oceny wartości zdrowotnej naszych przekonań – nie ich słuszności :
    1. Zdrowe przekonania są oparte na faktach.
    2. Zdrowe przekonania chronią nasze życie i zdrowie .
    3. Zdrowe przekonania pomagają osiągać nasze bliższe i dalsze cele .
    4. Zdrowe przekonania pomagają rozwiazywać najbardziej niechciane konflikty z innymi oraz ich unikać .
    5. Zdrowe przekonania pomagają nam sie czuć tak, jak chcemy się czuć.
      1. Zdrowe przekonania spełniają, co najmniej trzy z tych pięciu zasad .
      2. Zdrowe przekonania jednej osoby, wcale nie muszą być zdrowe dla innej .
      3. Dzisiejsze zdrowe przekonania, mogą być niezdrowe w innym czasie .
  6. Stan największego cierpienia emocjonalnego jest najlepszym momentem na interwencję terapeutyczną – niezdrowe postawy i przekonania są wtedy najbliższe świadomości .
  7. Skoncentruj się na zmianie tych przekonań, które w danym momencie wywołują ból emocjonalny, a nie doszukuj się problemów z dzieciństwa .
  8. Wyobraźnia jako skuteczna metoda ćwiczenia zdrowych przekonań.


III. Rola wyobraźni w zdrowieniu

  1. Wyobraźnia: myślenie o czymś lub wyobrażanie sobie czegoś, co ma istotne znaczenie.
  2. Podstawowa zasada: wyobrażaj sobie pożądany rezultat lub myśl o nim.
  3. Trzy najczęstsze obszary przekonań o raku:
    1. Przekonania dotyczące zdolności naszego organizmu, by się wyleczyć.
    2. Przekonania dotyczące terapii raka.
    3. Przekonania dotyczące natury raka.

     

  4. Nasz organizm potrafi usuwać komórki nowotworowe jeszcze od czasu życia w łonie matki – jest to częścią naszej natury.
  5. Jest to istotne, by przyjmować leczenie jako sprzymierzeńca.
  6. Komórki raka są osłabione, zdeformowane i zaburzone – dlatego mogą być łatwo rozpoznane i usunięte, jeżeli tylko organizm funkcjonuje normalnie.
  7. Rysunek do ćwiczenia wyobraźni (niech każdy uczestnik wykona taki rysunek):
    1. Narysuj siebie.
    2. Wewnątrz swojego ciała narysuj, jak wyobrażasz sobie mechanizmy zdrowienia twojego organizmu usuwające komórki nowotworowe.
    3. Narysuj też wszelkie sposoby leczenia, w jakich uczestniczysz.
    4. Używaj kolorów, które najbardziej ci „pasują.”
    5. Podchodź do swojego rysunku z zaciekawieniem, a nie z osądem.

     

  8. Przyjrzyj się gotowemu rysunkowi z zaciekawieniem. Zwróć uwagę:
    1. na formę całości
    2. na poszczególne części ciała:
      – ramiona i ręce (zdolność zaspakajania potrzeb)
      – nogi (wsparcie, możliwość ruchu)
      – stopy (ugruntowanie, przekonania fundamentalne)
    3. na to, jak przedstawiłeś:
      – raka (poważniejsze problemy)
      – leczenie – (spostrzeganie pomocy) – zarówno ze żrodeł konwencjonalnych, jak i niekonwenjcnonalnych
      – białe krwinki – mechanizmy zdrowienia (wewnętrzna siła, umiejętność rozwiązywania problemów)
    4. na to, jakich kolorów użyłeś:
      – zielony – nowy rozwój, zdrowie, zdrowienie
      – niebieski – moc, władza (szczególnie męskiej natury), humor
      – biały – moc, władza (szczególnie żeńskiej natury)
      – brązowy – logika, rozum, element ziemi
      – różowy – zdrowienie, zdrowie
      – żółty – energia, intelekt
      – purpura i fiolet – specjalny, królewski, duchowy
      – pomarańczowy – zmiana, niebezpieczeństwo, duchowość
      – szary – zmiana, transformacja
      – czerwony – witalność, energia, złość, niebezpieczeństwo
      – czarny – władza, nieznane, zło, strach, mądrość, sprawiedliwość


IV. Nadzieja, wiara, poczucie sensu – wewnętrzna mądrość i duchowość

  1. Nadzieja – przekonanie, że pożądane rzeczy są osiągalne, niezależnie od znikomości prawdopodobieństwa osiągnięcia ich (osiągalne – nie, że będą osiągnięte) .
  2. Nadzieja, to przekonanie, że mogę wyzdrowieć niezależnie od tego, jak bardzo jestem chory (a nie, że wyzdrowieję) .
  3. Zaufanie – pewność, ostoja, poleganie na kimś lub na czymś. Wiara – bardzo silne zaufanie i przekonanie .
  4. Rytuał – seria działań, wykonywanych z pewną regularnością, podkreślających ważne przekonania .
  5. Duchowy, religijny, filozoficzny, egzystencjalny – używamy tych pojęć wymiennie .
  6. Nasze duchowe, filozoficzne, fundamentalne przekonania mają głęboki wpływ na nasze życie. Fundamentalne przekonania, to przekonania dotyczące między innymi (w nawiasach są przykłady zdrowszych przekonań fundamentalnych):
    1. Natura człowieka (ludzie, ja – dobrzy z natury).
    2. Natura Wszechświata, Boga, Swórczych Sił Wszechświata, itd. (dobry, miłujący; zna i kocha nas bardziej niż my siebie samych, czy nasze dzieci) .
    3. Życie (miłujący nauczyciel – jesteśmy tutaj po to, by odkryć, kim jesteśmy) .
    4. Śmierć (koniec tego istnienia, tak jak narodziny są jego początkiem; nasza istota trwa po śmierci i to istnienie jest pożądane) .
    5. Zdrowie (dodatnie sprzężenie zwrotne wskazujące na to, że żyjemy zgodnie z naszą naturą .
    6. Chroba, ból (negatywne sprzężenie zwrotne pomagające nam odkryć zdrowszą drogę i powrócić do naszej natury) .
    7. Cel, sens życia, przeznaczenie (nasza własna, indywidualna droga rozwoju, którą jesteśmy prowadzeni przez poczucie głebokiego spełnienia, radości, miłości i sensu) .

     

  7. Zdrowe przekonania fundamentalne przynoszą spokój umysłu. Niezdrowe – powodują ból duchowy, egzystencjalny.
  8. Możemy zmienić fundamentalne, duchowe przekonania tak samo łatwo, jak wszystkie inne przekonania (stosując ponadkulturowe podejście Maultsby’ego) .
  9. Wewnętrzna mądrość, jest to pojęcie duchowe – pomoc jest dla nas osiągalna; jesteśmy otoczeni źródłami pomocy we wszystkim: w zdrowieniu, w związkach z innymi, w finansach, w wychowywaniu dzieci, w pracy, we wszystkim .
  10. Ćwiczenie – zastanów się nad szczególnymi doświadczeniami, które w istotny sposób ukształtowały Twoje życie, a które można odnieść do doświaczen duchowych, wewnętrznej mądrości, głębokich przemian filozoficznych itp .
  11. W zagadnieniach związanych z duchowością szczególnie ważne jest, by pamiętać o zasadzie, że widzimy to, w co wierzymy (o czego istnieniu jesteśmy przekonani). Możemy świadomie ćwiczyć (praktykować) nasze przekonania duchowe poprzez rytuał (seria działań, wykonywanych z pewną regularnością, podkeślających ważne przekonania) .
  12. Medytacja, wyobraźnia – jako forma rytuału. Zastanów się, nad swoimi codziennymi rytuałami .


V. Stres, korzyści wtórne i znaczenie choroby

  1. Celem tej sesji jest odkrycie własnych wzorców zachowania, by wpływać na nasze działanie dzisiaj i w przyszłości.
  2. Fawzy Fawzy (1993) stwierdza, że sposób w jaki sobie radzimy i rozwiązujemy cierpienie emocjonalne, wpływa na przebieg raka.
  3. Zadanie I – zapisz pięć najwiekszych zmian w Twoim życiu, jakie wystąpiły w ciągu dwóch lat przed rozpoznaniem choroby lub sześciu miesięcy przed wznową lub przerzutem. Zapisz, jakie były Twoje reakcje emocjonalnie na te zdarzenia i zmiany
  4. Jak sobie radziłeś i rozwiązywałeś ból emocjonalny – rozpoznaj wzorce zachowań.
  5. Problemem nie jest zdarzenie czy zmiana, ale Twoje przekonania o tym zdarzeniu i wynikające z nich emocje, które z kolei wpływają na mechanizmy zdrowienia. Możemy zmienić nasze przekonania o tych zmianach i zdarzeniach i poprzez to zmienić nasze emocje.
  6. Zadanie II – zapisz pięć pożądanych rzeczy, które nastąpiły w wyniku Twojej choroby (korzyści wtórne).
  7. Poważna choroba ułatwia nam powiedzieć „nie” lub „tak” wobec ważnych spraw, z którymi sobie przedtem nie najlepiej radziliśmy.
  8. Zidentyfikowanie tych korzyści wtórnych jest bardzo ważne. Może to nam pomóc odkryć ważne potrzeby, których sobie nieuświadamialiśmy lub uważaliśmy ich zaspokojenie za nieistotne dla naszego zdrowia.
  9. Jedna z często powtarzanych starożytnych mądrości mówi, że celem choroby jest pomoc choremu w odszukaniu swej natury, w odnalezieniu kim się jest i poprzez to, stworzeniu silniejszego poczucia harmonii wewnętrznej. Tą harmonię osiągamy przez robienie więcej tych rzeczy, które przynoszą nam radość i poczucie głębokiego spełnienia, a mniej tych, które stwarzają niepotrzebny ból emocjonalny.
  10. Nawrót choroby
    1. Traktuj siebie łagodnie. Często jest to okres szoku emocjonalnego.
    2. Odszukaj w swym otoczeniu osobę, która cię może wspierać w obliczu nawrotu, bez przywiązania do rezulatatu.
    3. Dotyk i bardzo łagodny masaż są bardzo pomocne dla większości osób w okresie szoku.
    4. Dopiero, gdy będziesz gotów, zastanów się nad znaczeniem nawrotu – skontaktuj się ze swoim terapeutą.
    5. Podążaj w kierunku swojej natury – rób więcej rzeczy, które przynoszą Ci radość, poczucie sensu i głębokiego spełnienia. Rób mniej tego, co przynosi niepotrzebny ból.
  11. Bardzo istotne jest wprowadzenie korzyści wtórnych do Dwuletniego Planu Zdrowienia, by zapewnić zaspokojenie naszych istotnych potrzeb, bez choroby. Nie zapominaj o pierwszym zadadniu: włącz też pięć czynności przynoszących odczuwanie radości, poczucia głębokiego spełnienia oraz sensu życia.

VI. Dwu-letni plan zdrowienia

  1. Mamy tyle czasu ile potrzebujemy, by zrobić wszystko to, co według nas, mamy do zrobienia, by wyzdrowieć. Dwuletni Plan Zdrowienia ma nam pomóc zdecydować, co mogę zrobić dzisiaj (i każdego innego dnia), by wyzdrowieć.
  2. Jak chcę żeby moje życie wyglądało za dwa lata?
  3. Sporządzając Dwuletni Plan Zdrowienia używaj ołówka, byś mógł zawsze łatwo dokonać zmian. Plan, którego nie uaktualniamy nie może być adekwatny.
  4. Aktywności życia codziennego arbitralnie podzieliliśmy na sześć kategorii
    1. Sens życia – każda czynność, która daje Ci poczucie „Dlaczego jestem tutaj?”: praca, życie duchowe, Twoje role życiowe.
    2. Zabawa i rekreacja – czynności przynoszące radość; uciecha, żarty, figle, ale też odpoczynek.
    3. Ćwiczenie fizyczne – aktywność fizyczna stosowana jako destresor (odreagowanie stresu), której głównym celem jest lepsze samopoczucie po zakończeniu ćwiczenia niż przed rozpoczęciem tej aktywności (a nie poprawa kondycji, sylwetki, czy rekordu). Dla osób, które z jakiegokolwiek powodu nie mogą być aktywne fizycznie, wyobrażanie sobie ćwiczeń fizycznych, myślenie i czytanie o nich zalicza się też do tej kategorii.
    4. Wsparcie społeczne – znaczące kontakty z rodziną, przyjaciółmi, psychoterapeutami, przywódcami duchowymi, grupami religijnymi i jakąkolwiek osobą i/lub grupą , do której możesz się zwrócić o wsparcie.
    5. Odżywianie – skupienie się na tym, dlaczego jemy to, co jemy. Zwróć uwagę na swoje przekonania dotyczące Twojego odżywiania, zdrowej żywności, witamin. Jedz to, co się z Tobą „zgadza” na danym etapie życia, a unikaj tego, co się z Tobą”nie zgadza.”
    6. Medytacja i myślenie twórcze – wyobrażaj sobie lub myśl o pożądanym rezultacie (w odniesieniu do zdrowia lub jakiejkolwiek innej sfery życia). Wyobraźnia – ćwiczenie zdrowszych przekonań i postaw. Do tej kategorii zaliczamy też studiowanie medytacji oraz stosowanie procesów i narzędzi umysłowych.
  5. Przepisz powyższe katagorie i przy każdej z nich zapisz czynności do niej przypadające. Oczywiście, że w życiu wiele czynności może być zaklasyfikowane do kilku kategorii na raz – zaklasyfikuj je tak, jak Ci to najbardziej odpowiada.
  6. Uszereguj poszczególne kategorie zgodnie z pragnieniem ich wykonywnia i dotychczasowym doświadczeniem (pola 1-6). To znaczy, nadaj najwyższą rangę (pole 1) tej kategorii , którą najbardziej lubisz wykonywać i najczęściej wykonujesz.
    1. Nie nadawaj najwyższej rangi tej kategorii, o której myślisz, że powinieneś wykonywać. Kieruj się pragnieniem i doświadczeniem, a nie przymusem „powinności.”
    2. Nie nadawaj wysokiej rangi tej kategorii, w której nie masz doświadczenia i która cię nie pociąga.
  7. W kategorii, której nadałeś najwyższą rangę, wybierz jedną czynność. Zrób plan minimum (połowę tego, co obecnie wykonujesz) na trzy miesiące, sześć i dziewięć miesięcy.
    1. „Plan minimum” – robienie połowy tego, co się obecnie wykonuje, wcale nie jest ograniczeniem. Możesz robić więcej, jeżeli tego pragniesz.
    2. „Plan minimum” zapobiega poczuciu klęski. Zapobiega też niezdrowemu wydatkowaniu energii (ludzie się „zabijają”, by osiągnąc swoje cele).

     

  8. W kategorii, którą zaszeregowałeś jako drugą, zrób plan na sześć i dziewięć miesięcy.
  9. W kategorii, którą zaszeregowałeś jako trzecią, zrób plan na dziewięć miesięcy i zatrzymaj się.
  10. Dokończ swój Dwuletni Plan Zdrowienia w ciągu następnych kilku tygodni. Uaktualniaj go, w zależności od Twojej sytuacji.
  11. Jest to niezmiernie ważne, by być gotowym zmienić swoje cele i zarzucić pewne czynności – porzucenie celu jest to bardzo istotna umiejętność.
  12. Należy powracać do Dwuletniego Planu co pewien czas.
Dwuletni plan

Dwuletni plan

 

 

VII. Wsparcie i komunikacja

  1. Osoba wspierająca
    1. Jako osoba wspierająca najpierw uświadom sobie własne potrzeby. Następnie zdecyduj, które potrzeby chcesz zaspokoić, a które „odstawić” by zająć się osobą, którą wspierasz.
    2. Wyjaśnij osobie, którą wspierasz, że jesteć gotów usłyszeć „NIE” jako odpowiedź. Poproś, jak chcesz, by „NIE” było komunikowane.
    3. Często pytaj, jak możesz pomóc i uważnie słuchaj odpowiedzi. Czasami prośba będzie zbyt ogólna (np. „Usuń moje cierpienie.”) i nie będziesz mógł jej zaspokoić. Wyjaśnij, np. „Tego nie mogę zrobić, ale czy jest coś konkretnego, co mógłbym dla Ciebie zrobić?” – „Tak, popraw poduszki.” – „Chętnie, jestem dobry w poprawianiu poduszek.”
    4. Skoncentruj się na wyrażaniu miłości i uznania. Z wyczuciem odpowiedniego momentu i z wrażliwością wyrażaj swoje lęki i troski.
    5. Kiedy osoba, którą wspierasz nie robi tego, co uważasz, że powinna robić by wyzdrowieć, lub robi coś, co – twoim zdaniem – przeszkadza w powrocie do zdrowia, zapytaj, jak i kiedy jej przekazać twoje troski. Chcemy uniknąć zrzędzenia, a także chcemy wyrazić miłość i troskę.
    6. Jednym z najistotniejszych i najtrudniejszych problemów w wspieraniu jest przywiązanie do rezultatu – jak planować najlepsze i być przygotowanym na najgorsze. „Chcę byś wyzdrowiał, ale zaakceptuję to, gdybyś umarł” „Chcę, byś się czuł coraz lepiej, ale zaakceptuję to, jeżeli się twój stan pogorszy.” Jeżeli nie mogę tego zaakceptować, co mam powiedzieć lub zrobić, by móc to zaakceptować.”
    7. Gdy uwolnimy się od przywiązania do rezultatu, uwolnimy się też od lęku. Wtedy nasza pomoc będzie motywowana miłością, a nie „podszyta” lękiem.
    8. Pamiętaj o zabawie. Dbaj o to, by twoje ważne potrzeby były zaspokojone.
    9. Odnoś się do swojej wewnętrznej mądrości.

     

  2. Osoba chora
    1. Bądź zawsze skoncentrowany na rozszerzaniu swego kręgu wsparcia. Pamiętaj o jakości tego wsparcia.
    2. Oceniaj krąg wsparcia i jego rolę w twoim zdrowiu.
    3. Proś o to, co chcesz, ale też bądź gotów usłyszeć „NIE”.
    4. Wzajemna komunikacja wymaga czasu i wysiłku.
    5. Pamiętaj, by regularnie wyrażać miłość.
    6. Pamiętaj o negocjowaniu, kompromisach i osiąganiu konsensusu.


VIII. Rola naszych przekonań o śmierci i umieraniu

Celem eksploracji zagadnienia umierania jest zwiększenie energii życia.

  1. Trzy główne obszary przekonań o śmierci:
    1. Przekonania dotyczące procesu umierania – proces przejścia od tu i teraz do doświadczenia śmierci. Najwięcej niezdrowych przekonań i problemów związanych jest z tym obszarem. Często ludzie umierają tak, jak żyją. Jeżeli chcę umrzeć w pewien sposób, powinienem się nauczyć żyć w ten sposób (np. wolny od bólu, otoczony bliskimi, świadomy i spokojny).
    2. Przekonania dotyczące samego doświadczenia śmierci – ostatnie chwile życia. Wiele nauczyliśmy się z Egipskiej Księgi Umarłych, Tybetańskiej Księgi Umarłych, pism wczesno-chrześcijańskich o śmierci i od tych, którzy doświadczyli śmierci klinicznej:
        o Oddychaj głęboko i zrelaksuj się.
        o Wszystko i wszyscy są „w porządku.”
        o Utrzymuj na podnoszące na duchu myśli.
        o Komunikuj miłość i spokój.

       

    3. Przekonania dotyczące tego, co dzieje się z naszą świadomością po śmierci. Od starożytności mędrcy uczą nas, że dusza kontunuuje rozwój po śmierci i to, co robimy w tym życiu jest ważne.
  2. Planuj powrót do zdrowia, ale bądź gotów na śmierć. Jeżeli nie jesteś gotów na śmierć, co masz powiedzieć i/lub zrobić, by być gotowym na śmierć?


IX. Rola zabawy w zdrowieniu

  1. Pamiętaj o zabawie. Zabawa jest niedoceniana w naszej kulturze i dlatego jest pierwszą aktywnością, jaką się zarzuca, gdy popada się w trudności (zdrowotne, finansowe, rodzinne, itp.).
  2. Zabawa jest źródłem energii, witalności, kreatywności. Zabawa stymuluje proces zdrowienia, który sam w sobie jest wyrazem kreatywności.
  3. Sporządź listę czterdziestu „zabaw”, czynności przynoszących uciechę i przyjemność, z których co najmiej połowa kosztuje mniej niż 40 zł.
  4. Pamiętaj, że co jest zabawne jednego dnia, nie musi być zabawne drugiego. Dlatego czasami długa lista do wyboru może być bardzo potrzebna.


X. Jak sobie radzić między sesjami i po zakończonej terapii (przeczytaj listy 12 do 18 Reida Hensona z komentarzami doktora Simontona – „Powrót do zdrowia” )

  1. Oceń wartość zdrowotną twojego otoczenia domowego.
  2. Oceń wartość zdrowotną pracy.
  3. Oceń terapeutę i proces terapii.
  4. Oceń krąg wsparcia i grupy wsparcia w twojej okolicy.
  5. Po sesji, poczucie straty jest właściwe. Nie zdrowe jest poczucie beznadziei i przygnębienie.
  6. Bądź łagodny dla siebie.
  7. Przygotuj i ćwicz odpowiedzi na częste pytania.
  8. Pomagać innym, czy zająć się sobą.
  9. Zrozumienie wpływu na naszych bliskich zmian jakie przechodzimy pod wpływem tego programu.
  10. Rytuał – rozwijanie planu zdrowienia, medytacja, wyobraźnia, praca z przekonaniami.


Fawzy FI, Fawzy NW, Hyun CS, et al. Malignant melanoma: effects of an early structured psychiatric intervention, coping, and affective state on recurrence and survival 6 years later. Arch Gen Psychiatry 1993; 50:681-689.